The Four Pillars of a Decentralized Society

“What if we could rebuild our society in a way that works for everyone? Epochal changes are now underway that are radically transforming how society operates. Johann Gevers will describe this revolution, and how it will create vast new economic opportunities and unprecedented social freedom.”

The Power of Love

Wat als data de overhand krijgen?

14513793162_9040af89d0_o

Veel mediabedrijven zoeken momenteel naar de kansen en bepalen hun weg naar die stip op de horizon: ‘Content op maat‘. Op die weg liggen naast kansen ook verantwoordelijkheden, maar vooral ook een aantal vragen. Hoe ziet de mediawereld er uit als algoritmes de overhand krijgen? Wat betekent het voor de consument als alle mediaconsumptie wordt vastgelegd in profielen en gebruikt wordt om weer nieuwe, gepersonaliseerde media aan te bieden?

Mediawijzer.net nodigde trendwatcher Sander Duivestein uit om zijn visie te geven op deze ontwikkelingen. Lees hier het verslag van het verhaal dat ik vertelde tijdens het Mediapark Jaarcongres 2014. Bekijk de video van mijn presentatie of bekijk de slides.

Dromen robot journalisten over de Pulitzerprijs?

dromen_robots

“I’ve… seen things you people wouldn’t believe… Attack ships on fire off the shoulder of Orion. I watched c-beams glitter in the dark near the Tannhäuser Gate. All those… moments… will be lost in time, like tears… in… rain. Time… to die…”

Epische laatste woorden van de replicant Roy Batty aan het einde van de film Blade Runner. Een film die gebaseerd is op het boek “Do androids dream of electric sheep?” van science fiction schrijver Philip K. Dick. Zowel de film als het boek beschrijven een post-apocalyptische wereld waarin mensen en intelligente androïden naast elkaar leven. Het enige wat beide levensvormen nog van elkaar onderscheidt is empathie. Androïden zijn niet in staat om gevoelens te hebben voor andere levende wezens.

Centraal staat dus de vraag wat het betekent om mens te zijn. Tot voor kort hebben wij mensen nooit antwoord op deze vraag hoeven geven. Geen enkel ander wezen op aarde kan immers tippen aan onze intelligentie en gevoelsleven. Het is toekomstmuziek. Het is een ver-van-mijn-bedshow. Recentelijk wordt echter duidelijk dat machines en software een steeds dominantere positie innemen in ons leven. Sinds het begin van de industriële revolutie hebben machines mensen het werk uit handen genomen. Ze verbeteren en vervangen onze spierkracht. Met de informatie revolutie wordt deze trend doorbroken. Steeds vaker neemt software de rol van onze hersenen over. Software verbetert en vervangt ons denkkracht.

In diverse industrieën worden de gevolgen van deze vergaande automatisering pijnlijk duidelijk. Er komt geen mens meer aan te pas. In februari 2013 beschreef ik al hoe de fastfood sector wordt geraakt door deze ontwikkeling, zie mijn artikel “Fastfood-robots plegen broodroof” En nu lijkt het erop dat de journalistiek ten prooi valt aan de snelle opmars van robots. Deze week maakte het internationale persbureau Associated Press bekend dat ze binnenkort start met de productie van geautomatiseerde artikelen over de kwartaal-en jaarcijfers van Amerikaanse bedrijven. Het bedrijf Automated Insights, de wereldleider in het produceren van gepersonaliseerde verhalen op basis van data, verzorgt deze nieuwe manier van publicaties schrijven. Afgelopen jaar publiceerde dit bedrijf in totaal 300 miljoen artikelen. Iedere seconde worden er dus zo’n 9,5 artikelen geschreven! De verwachting is dat in 2014 dit aantal zo’n drie keer over de kop gaat.

Automated Insights is niet het enige bedrijf dat het standaard businessmodel voor contentcreatie op zijn kop zet. Ook het bedrijf Narrative Science houdt zich al enige tijd bezig met deze ontwikkelingen. Dit bedrijf heeft zich in de loop der jaren bekwaamd in het schrijven van sportartikelen op basis van sportuitslagen. Sterker nog, hun software schrijft betere sportartikelen dan de menselijke tegenhanger. En in Japan is er inmiddels een android genaamd Kodomoroid ontwikkeld die het nieuws voorleest.

Volgens Associated Press hoeven journalisten niet te vrezen voor hun baan. Eenvoudig en geestdodend werk, zoals het uitpluizen van de kwartaalcijfers, wordt hen uit handen genomen opdat zij juist meer tijd kunnen stoppen in het schrijven van diepgravende achtergrondartikelen. Toch maak ik mij zorgen. Voorspellingen beweren dat in 2030 zo’n 90% van alle artikelen door slimme software worden geschreven. Zet al deze ontwikkelingen uit tegen de Wet van Moore en je kunt je afvragen of creativiteit alleen voorbehouden is aan mensen of dat ook machines deze gave binnen handbereik komt? Het duurt niet lang meer ofiedereen heeft een algoritme als eindbaas!

Het internet is stuk

internet_stukAan het eind van 1999 hield de milleniumbug heel de wereld in zijn greep. Computer experts voorspelden een complete computer melt down, omdat een simpel tellertje niet hoger dan 99 kon tellen. Terwijl de jaarwisseling naderde maakten vele arbeiders overuren om kritische systemen zoals chemische installaties, drinkwaterbedrijven en energiecentrales in de lucht te houden. Vliegtuigen bleven verplicht aan de grond staan, omdat verzekeringsmaatschappijen het niet aandurfden om ze te laten vliegen. Uiteindelijk liet het allemaal met een sisser af. Het waarom heeft men nooit kunnen achterhalen. Waren de gevolgen minder erg dan gevreesd, of was allerlei kritische code precies op tijd herschreven?

De milleniumbug was slechts kinderspel vergeleken met de onheil die ons in de nabije toekomst staat te wachten. Dit keer is het gehypte Internet of Things de boosdoener. Steeds meer objecten worden voorzien van een sensor en verbonden met het internet. Cisco, wereldleider in netwerk apparatuur, voorspelt dat in 2020 meer dan 1 miljard objecten geconnecteerd zijn. Sterker nog, in 2020 zijn meer dan 1 triljard mensen en allerlei artefacten voorzien van een minicomputer. Een waar walhalla voor hackers en andere kwaadwillenden.

Robert Metcalfe, de oprichter van 3Com Corporation en uitvinder van het Ethernet-protocol, observeerde in 1980 dat netwerken (van telefoons, computers of mensen) kwadratisch in waarde toenemen met elk nieuw knooppunt dat aan het netwerk wordt toegevoegd. Om de werking van deze zogenaamde Wet van Metcalfe uit te leggen, wordt vaak het voorbeeld van de faxmachine aangedragen. Dit apparaat heeft totaal geen nut wanneer er weinig tot geen personen in je relatienetwerk er gebruik van maken Pas wanneer meerdere mensen een fax aanschaffen neemt de waarde van dit netwerk toe.

Kijkend naar de convergentie van de fysieke en de digitale wereld, dan is er ten aanzien van beveiliging (en ook privacy) een zelfde conclusie te trekken. Met elke sensor, met elke (mini)computer, die aan het netwerk wordt verbonden, neemt ook de veiligheid van het netwerk drastisch af. Beveiligingslegende Bruce Schneier uitte recentelijk zijn bedenkingen in een opinieartikel voor Wired magazine. Daarin wijst hij erop dat de chips die nu op de markt komen draaien op hardware en software die per definitie al verouderd zijn. De makers van deze chips hebben totaal geen interesse om deze up to date te houden, omdat ze zich concentreren op de ontwikkeling en productie van nieuwere versies. Het netwerk dat gebruik maakt van deze chips loopt dus een verhoogd risico wanneer zo’n chip of sensor aan het netwerk wordt toegevoegd.

Hoe groot dit risico is bleek al eens met het het schadelijke computerprogramma Stuxnet dat door wist te dringen dringen op het computernetwerk van diverse kerncentrales in Iran en recentelijk deed ook Heartbleed, een gat in het SSL beveiligingsprotocol, alle alarmbellen wereldwijd rinkelen. Middels deze bug is het mogelijk om het geheugen van computers uit te lezen, security keys te stelen en vervolgens is het afluisteren van voorheen beveiligde communicatie kinderspel. Niet voor niets noemt Jerry Irvine, CIO van Prescient Solutions en cybersecurity expert, het Internet of Things “Scary as Hell”.

Deze week was het ook weer raak. Russische hackers, die hun krachten gebundeld hebben in de groep Dragonlfy, richten sinds vorig jaar hun pijlen op scada systemen, waarmee industriële systemen voor bijvoorbeeld rioleringen, energie-opwekking, fabricage en oliepijplijnen op afstand bediend en beheerd kunnen worden. Door de besturingssoftware te infecteren met een trojan kregen de beheerders een melding dat er updates voor hun operationele systemen klaar stonden. Na installatie van deze kwaadaardige software misbruikten de hackers de beheerssystemen om allerlei bedrijfsinformatie te vergaren. In het meest extreme geval hadden ze de desbetreffende systemen ook kunnen saboteren. De gevolgen van zo’n hack zijn niet te voorzien!

Recentelijk kondigde minister Schultz van Haegen, verantwoordelijk voor Infrastructuur en Milieu, aan dat zij wil dat Nederland een voortrekkersrol neemt op het gebied van zelfrijdende auto’s. Begin 2015 wil zij een voorstel naar de Tweede Kamer sturen om de huidige regelgeving aan te passen. In een interview zei Schultz het volgende: “Het tijdperk van de zelfrijdende auto is aangebroken. De ontwikkelingen op dit gebied zullen de relatie tussen bestuurder en voertuig de komende twintig jaar meer veranderen dan de afgelopen honderd jaar gebeurde. Ik wil dat we hier als Nederland niet alleen klaar voor zijn, maar internationaal ook voorop gaan lopen in deze innovatieve ontwikkeling. De zelfrijdende auto zal positief bijdragen aan de doorstroming en veiligheid van het verkeer op ons drukke wegennet.” Bij deze laatste opmerking hou ik mijn hart vast. Zelfrijdende auto’s, allemaal verbonden met het internet, hackers knijpen nu al in hun knuistjes, we kunnen onze lol nog op…

Wil je meer weten over de fusie van Informatie Technologie (IT) en Operationele Technologie (OT), download dan het nieuwe trendrapport “De Vierde Industriële Revolutie: Things slaan een brug tussen OT en IT“.

Het algoritme is de nieuwe eindbaas

algoritmeVolgens Wikipedia is een eindbaas een door kunstmatige intelligentie bestuurd personage dat in computerspellen verslagen moet worden om een bepaald deel van een spel af te sluiten. Meestal zijn deze eindbazen niet al te slim en worden ze na een paar ronden vechten met de grond gelijk gemaakt. Deze allereerste eindbazen zijn slechts kinderspel vergeleken met de algoritmes die ons hedendaagse leven besturen.

Onlangs maakte de durfinvesteerder Deep Knowledge Ventures uit Hong Kong bekend dat ze als eerste bedrijf ter wereld een softwareprogramma tot lid van de raad van bestuur heeft benoemd. VITAL is de naam van het nieuwe bestuurslid: Validating Investment Tool for Advancing Life Sciences. Het programma is ontwikkeld door het bedrijf Aging Analytics UK en heeft net zoveel beslissingsbevoegdheid als de menselijke bestuursleden. Het programma zal niet aan de bestuurstafel plaatsnemen, maar zal wel de vergadering voorzien van de benodigde input om betere investeringsbeslissingen te nemen. De menselijke intuïtie gecombineerd met machinale logica, levert volgens Dmitry Kaminskiy, senior partner bij het bedrijf, een perfect team op. Het risico op het nemen van foutieve beslissingen wordt op deze manier drastisch verminderd.

Volgens internet visionair Kevin Kelly zijn machines bedoeld om antwoorden te geven op vragen die door mensen zijn gesteld. Steeds vaker zien we echter technologieën in het leven geroepen worden om antwoorden te geven op vragen die nog geen eens gesteld zijn. Amazon kondigde recentelijk aan dat ze hard werkt aan een toekomst waarin bestelbussen rondrijden met produkten die nog niet besteld zijn. Anticiperende algoritmes beredeneren aan de hand van uiterst persoonlijke data wat iemand’s diepste verlangens zijn. Nog voordat de consument daadwerkelijk op de koopknop geklikt heeft, moet de voordeurbel al rinkelen zodat de bezorger van Amazon het verlangde pakket kan afleveren.

Deze “content op maat”-benadering zien we ook terug in de kunstmatige intelligentie van Netflix en Spotify. Eerder kijk- en luistergedrag bepaalt wat voor films en muziek je in de nabije toekomst krijgt voorgeschoteld. Het is de omgekeerde wereld. De televisie kijkt en de radio luistert naar jou. “Het produkt dat gemaakt wordt ben jij.” Deze boodschap is afkomstig uit een anti-commercial (1999) van Adbusters, een wereldwijd netwerk van kunstenaars, activisten, schrijvers, grappenmakers, studenten, docenten en ondernemers die zich verzetten tegen het consumentisme. Ook de beweging Occupy Wall Street komt uit de koker van deze mensen.

In het tijdperk van Google, Twitter en Facebook zijn wij nog steeds het produkt: “If you’re not paying for it, you’re not the consumer; you’re the product being sold.” De data die wij via allerlei sociale media en apparaten achterlaten zijn niets ander dan digitale kruimelsporen die slimme algoritmes de mogelijkheid geven om virtuele alter ego’s van ons te scheppen. Deze uit nullen en enen opgebouwde persoonlijkheden zijn op de hoogte van onze allerdiepste gevoelens en verlangens. Ze zijn een digitale interpretatie van ons onderbewuste. Waar wij zelf geen toegang tot hebben, weten de machines dus wel te ontsluiten. Toeval bestaat in deze wereld niet meer. Creativiteit wordt hersendood gemaakt. De consument is de nieuwe eenheidsworst.

Marc Andreessen, een van de oprichters van Netscape en tegenwoordig investeerder in bedrijven zoals Facebook, Groupon, Skype, Twitter, Zynga, Foursquare en LinkedIn, publiceerde in augustus 2011 in The Wall Street Journal een essay getiteld: “Why Software Is Eating The World”. In het artikel staat Andreessen stil bij hoe gerenommeerde bedrijven zich met moeite staande houden in de digitale tornado die er om hen heen woedt: “More and more major businesses and industries are being run on software and delivered as online services—from movies to agriculture to national defense. Many of the winners are Silicon Valley-style entrepreneurial technology companies that are invading and overturning established industry structures. […] Over the next 10 years, the battles between incumbents and software-powered insurgents will be epic. Joseph Schumpeter, the economist who coined the term “creative destruction,” would be proud.”

Alles en iedereen valt ten prooi aan de digitalisering van de wereld. Creatieve destructie en disruptieve innovatie alom. Het directe gevolg van deze vergaande digitalisatie is dat in de komende jaren meer banen voor robots en software worden gecreërd dan voor mensen. De vraag is nu in wat voor een wereld we straks leven? Hoe ziet de wereld eruit als kunstmatige intelligentie de overhand heeft? Ontwerper en kunstenaar Sures Kamar heeft met een van zijn projecten een voorschot genomen op deze wereld. In zijn visie bepalen intelligente en geconnecteerde objecten straks zelf wie hun nieuwe eigenaar wordt, als hun oorspronkelijke baas is overleden. De duur van een aanraking, de emotie die een voorwerp in iemands handen oproept zijn allen factoren die het algoritme meeneemt om iemands testament te bepalen. Zelfs onze laatste wil wordt dus uit handen genomen. De vraag die het oproept is of in de toekomst nog wel een eigen wil bestaat of zijn wij mensen slechts batterijen die de machines voeden?

Wall Huggers

Terzake: Mens en machine gaan samen

Vorige week werd ik geinterviewed door het programma Terzake over cyborgs en wearable computing. De aflevering kun je hier terugkijken.